Blog Image

sensiwattes

Sensiwattes?

Ieder mens heeft te maken met sensorische integratie. Het is de manier waarop onze zintuigen signalen doorgeven aan onze hersenen waarop we onze omgeving kunnen waarnemen en ons staande kunnen houden in die omgeving en het leven. Een groeiende groep kinderen en volwassenen lopen tegen problemen aan in de sensorische integratie omdat de signalen te zwak of te sterk doorgegeven worden en omdat onze zintuigen steeds meer belast worden in de moderne wereld en efficiënter aan de bak moeten.

Een week van thuiszitters

Leren Posted on Mon, May 08, 2017 15:34:39

Deze week is het de landelijke actieweek thuiszitters.

Laten we het daar nu eens niet over gaan hebben.

Laten we het hebben over paarden, leuke dieren!

We weten allemaal dat paarden in een manege horen. Ze hebben
ieder hun eigen box. Ze krijgen dagelijks hun voer; wat toch ook echt wel op de
persoonlijke behoefte is aangepast; niet ieder paard hoeft dezelfde
hoeveelheid; de een krijgt 3 kg krachtvoer; de ander krijgt 1,5 kg. Ook kunnen
niet alle paarden op dezelfde wijze ingezet worden in de lessen. Het ene paard
moet meer lopen dan het andere paard om zijn energie kwijt te kunnen. En niet
alle paarden zijn geschikt voor de beginnerslessen.

Maar we weten allemaal dat ondanks deze verschillen alle
paarden thuis horen op een manege. In de les doen ze sociale contacten op; ze
lopen met de andere paarden. Dat sociale contact hebben ze nodig voor hun
sociale ontwikkeling, paarden zijn immers sociale groepsdieren. En aangezien de
paarden de rest van de tijd in hun eigen stal staan zijn de lessen wel belangrijk
voor dat sociale contact.

Maar we weten
allemaal dat ieder paard zich goed zal ontwikkelen in een manege.

Vanochtend zag ik een bericht voorbij komen van een manege
die voor ieder paard de box had uitgebreid met een stukje uitloop. De paarden
nog steeds gescheiden van elkaar, maar ze hadden iets meer ruimte en konden nu
zelf kiezen binnen of buiten te staan. Een stap in de richting al. Er was toch
geen reden aan te nemen dat een box voor 3x4m niet voldoende is voor een paard
om ca 20 uur per dag in de verblijven? Dan volgen de berichten; er lijkt een
trend te zijn de laatste jaren; meer maneges investeren in het welzijn van de
paarden, en houden het niet alleen bij een uitloop ter grootte van 2 stallen
gekoppeld aan de box. Er zijn meerdere maneges die de paarden nu 24/7 buiten in
een kudde houden; de paarden bitloos en zonder hoefijzers laten lopen, en dat
het ten goede komt van het welzijn van de paarden.

Wat? Lijkt er wat te veranderen dan? Een manege in de meest
reguliere vorm is toch een goede plek voor ieder paard?

Wat als ik nu zeg dat niet ieder paard goed zal gedijen op
een manege? Er zijn zoveel paardeneigenaren die met zekerheid zullen uitspreken
dat hun paard niet geschikt is voor manegewerk; te sensibel, of ze vinden het
gewoon zielig. Zo’n paard kan in verzet gaan of in paniek; met een angstig of
exploderend paard tot gevolg. Het zou toch wat zijn als we een wet zouden hebben
die verplicht om ieder paard in een manege, in een box te houden en te laten
deelnemen aan de manegelessen; en dat het zelf voorzien in goede privélessen
van een goed opgeleide instructeur/instructrice niet volstaat voor de wet, laat
staan dat je denkt voldoende kennis, ervaring en common sense te hebben het
paard zelf te beleren en je als eigenaar aangeklaagd wordt omdat men zich
ernstig zorgen maakt over het welzijn van het paard; daar de manege de enige
plek is waar het paard beleerd kan worden en goede verzorging en voeding zal
krijgen.

En dan blijkt er ineens allerlei kennis en info naar boven
te komen over allerlei andere manieren waarop er beter omgegaan kan worden met
paarden; hoe zelfs een gerenommeerd commercieel paardenvoedingsmerk zijn
voeding aanpast tot een steeds natuurlijker product. Ineens schieten de paddock paradises als paddenstoelen
uit de grond. Hoe maneges nu hun concept aanpassen om nu eens aan het
paardenwelzijn te denken. En dan nog is niet ieder paard een manegepaard. Ik
ben wel blij dat er steeds meer maneges denken aan het paardenwelzijn.

Deze week dus de landelijke actieweek thuiszitters. Ken je een thuiszitter?
Weet je wat een thuiszitter is? Laten we samen zorg hebben voor deze
thuiszitters en de gezinnen om hen heen. Laten we weten waar het om draait in
thuiszitten. Laten we de vooroordelen los laten en de wanstaltige oplossingen
die een hoop bureaucratie aan elkaar weten te rijmen in het gevecht tussen zorg
en onderwijs, maar waarbij het belang van het kind even vergeten wordt. Laten
we kijken naar wat een kind nodig heeft om tot leren te komen, om tot zijn/haar
eigen ontwikkeling te komen, om tot zichzelf te komen om te kunnen ontwikkelen
tot een draagkrachtige volwassene. De kinderen kwamen niet zomaar thuis.
Thuiszitten verschilt significant van thuisonderwijs. Veruit de meeste, zo niet
alle thuiszitters, hebben een vorm van schade opgelopen in het traject wat
voorafging aan het thuiszitten. Veel ambtenaren en hulpverleners die erover na
denken, zonder te communiceren met het kind of de ouders zelf; zonder te
luisteren naar wat dit kind nu nodig heeft; welk onderwijs wel passend zou
zijn. Maar hoe? De wet passend onderwijs is toch van kracht? Dan is onderwijs
toch passend? Niets is minder waar; sinds passend onderwijs lijken de aantallen
van thuiszitters juist toe te nemen. Opvallend veel hoogbegaafde kinderen
blijken geen plek meer te hebben in school. Laten we deze kinderen steunen om
wel onderwijs te mogen genieten; want onze wet schrijft voor; ieder kind heeft
recht op ononderbroken onderwijs. Onderwijs; dat kan in iedere vorm zijn;
schoolonderwijs, maar ook thuisonderwijs of IVIO of democratisch onderwijs,
hoogbegaafdheidsonderwijs. Wat is onderwijs immers? Is dat verplicht verblijven
in een ruimte waar je niet tot leren kunt komen of is dat echt leren en leven?

Mocht een paard niet geschikt zijn voor manegelessen, zoek een goede instructeur uit die bij het paard en bij jezelf past als je zelf niet in staat bent een paard (en jezelf) te beleren, of beter nog; gewoon samen een team te worden en samen te leren. En geniet van het leren en leven!



Mag een kind een beperking (of talent) hebben?

Leren Posted on Thu, June 16, 2016 07:50:03

Een blog van wanhoop.

Stel, stel, een kind is visueel gehandicapt. Je stuurt zo’n kind naar school. Het kind heeft gewoon ogen dus wordt gesteld dat het kind gewoon leerbaar is. Echter blijkt het kind niet mee te komen in de klas en het gedrag wordt er ook niet beter op; van stilletjes in zichzelf wegtrekken tot wat ervaren wordt als heel vervelend gedrag. Er is een gedragsinterventie gezocht en er wordt gekeken naar labels als ADHD en ASS omdat het gedrag zou kunnen verklaren.

Was het allereerst niet handig om de visuele handicap te erkennen en het kind braille te leren?

Een aantal handicaps zijn zichtbaar en dusdanig erkend dat het niet geweten wordt aan het kind of de opvoeding.

Wat doe je als kind als je last van sensorische integratie hebt of lagere spierspanning? Dat zijn feitelijk nog steeds fysieke uitdagingen die niet direct zware impact op emotie of gedrag hoeven te hebben zolang we daar voldoende ruimte en ondersteuning aanbieden.
Als we daar de juiste hulpmiddelen aanbieden kan een kind daar zich mee behelpen.

Maar nee. Omdat zo’n kind niet de hele schooldag trekt en het een vicieuze cirkel naar beneden wordt door diverse factoren van het kind niet zien waarbij het kind steeds meer stress opbouwt om op school te zijn maar daar niet goed geholpen te kunnen worden komt het kind thuis te zitten (braille leren lezen had wellicht een hoop kunnen voorkomen!).
Het kind laat gedrag zien, het ligt dus aan het kind. En ongetwijfeld de opvoeding! Dat het kind intussen met een erkende schooltrauma is komen te zitten telt dan niet mee. Dat de omgeving niet geboden is die op voorhand is aangegeven door weer andere professionals lijkt ook niet van belang.

Daar is de oplossing! Een thuiszitters groep waarbij het kind weer leert naar school te gaan! Waarbij het stil leert te zitten! Onder begeleiding van een psychiater en psychologen! We gaan een kind gewoon onder gedragsinterventie leren stil zitten en adequaat te reageren op de structuur binnen school. Als daar de vraag komt of er ook een logopedist of fysiotherapeut aanwezig is. Nee, dit moeten de ouders zelf dan maar regelen buiten deze dure setting om.

Dus we gaan feitelijk een visueel gehandicapt in een dure voorziening zetten waarbij gedrag en opvoeding wordt omgebogen. De ouders mogen zelf regelen dat het kind braille leert te lezen, dat zit niet in het pakket van deze dure setting.

Wat moeten dit kind en deze ouders nu? Is dit nu passend onderwijs en jeugdzorg in optima forma?

Moeten de ouders toezien hoe opnieuw geobserveerd wordt hoe dit kind werkt terwijl er al een dik dossier ligt en er al 5 jaar aan observaties verstreken zijn? En men nog steeds niet bevat om zo’n kind gewoon simpelweg in zijn visuele handicap te erkennen? Waar blijft de steun voor dit kind en deze ouders in de stapels aan papieren, de vele intense gesprekken, de wanhoop dat het kind niet gezien wordt en de ouders niet gehoord worden?

En mag een visueel gehandicapt kind ook pienter zijn? Lichamelijke handicaps lijken in deze maatschappij intelligentie uit te sluiten; het schoolsysteem is er althans niet op ingericht blijkt keer op keer.

Het vreemde is ook dat de reguliere hulpverlening nog steeds uit gaat van leren stil zitten, terwijl daar nieuwe onderzoeken verschijnen dat kinderen beter leren als ze bewegen. Ook kan bewegingsonrust op hele andere manieren aangepakt worden.

Daarbij, die bewegingsonrust kan ook een talent worden; zo meen ik persoonlijk een man te kennen die zelf als kind zekere bewegingsonrust had (fladderde) en nu een groot hardlooptalent blijkt te zijn die ook prima sociaal is en een harde werker is. Die talenten mogen er zijn, en ieder heeft zijn talenten. En de wereld veranderd, er is grote behoefte aan vernieuwend onderwijs, maar nog steeds laten we kinderen schaden door niet hun talenten en uitdagingen te erkennen op gepaste wijze die het kind zelf dient.