Een kermis waarin duidelijk ook weer zichtbaar wordt hoe dochter groeit en hoe dapper ze verder gaat. Geen meltdown, en geen koptelefoon nodig gehad. Wel even snel de oordopjes gepakt voor het vuurwerk. Ineens hoe trots ze is; kijk mam, nu ben ik 7, nu kan ik het wel. Het lijkt verschil voor haar uit te maken nu ze bij de grotere kinderen gaat horen, echt een mindset voor haarzelf. Voor mij, als het maar werkt voor haarzelf. Ze overwint zichzelf rap! Met een dapper hard; want ik zie hoe ze zichzelf verzet. En hoe ze ook tactiekjes voor zichzelf inhoudt, rust bewaart, als het allemaal teveel wordt.

Ze groeit! Met name sinds we bij de pony’s zijn, lijk ik daarin een positief stijgende lijn te zien; een plek waar ze vele dagen per week doorbrengt en waar men met een open kijk naar haar blijft kijken ook al kan ze wonderlijke dingen doen of de plank misslaan. Ze wordt meer gezien, en dat werpt voor de bevestiging en versteviging van haarzelf vruchten af. Voorafgaand natuurlijk al door de wijze waarop de fysio haar ziet en adviezen geeft; en vervolgens kunnen we het in de praktijk spontaan ten uitvoer brengen (we lopen er gewoon tegen aan; geen strak gedirigeerd schema of plan).

En ikzelf ontdekte gisteren dat ik zelf nog wel wat te behalen heb mogelijk op sensorisch gebied :’) Daar waar ik dochter zie groeien daar wordt meer en meer duidelijk hoe kwetsbaar ik zelf ben nog op vestibulair gebied. Met mijn benen over de rand van de kade zitten was voor mij de spannendste attractie van de hele kermis; ik hield het niet langer dan 1 minuut vol; de adrenaline schiet dan door mijn hele lijf met continue warningsignals. Dan ook weer fijn; dit is SI; zo voelt het; hier kunnen we kinderen mee helpen om te oefenen en versterken!