Doorgewinterde, door de wol geverfde SI moeder.
Inmiddels op veel dingen wel creatief kunnen schakelen.
En dochter kan steeds meer hebben.

Maar dan…

Gezellig nog even naar de opening van de speeltuin waar we wel vaker komen. Met een leuk gemoedelijk thema.

En…. roltoeters….

Dat dus ja, een geluid waar dochter nog steeds veel moeite mee heeft. Ik dacht laatst nog; ze heeft nooit meer haar handen voor haar oren, ook al heeft ze nog wel last van geluiden; het gaat steeds beter!

In de straat op enige afstand van de speeltuin deed ze al haar handen voor haar oren. Omkeren naar huis zou ook een grote teleurstelling zijn. De rust opzoeken was er niet bij, want de roltoeters waren overal in de speeltuin. Ze stond tegen me aangeklemd, haar vingers in haar oren. Vriendinnetje die wilde spelen, oma die probeerde te troosten, leuke spelletjes, het baat niet. Op het moment dat ik vriendlief wilde bellen als redder in nood wilde ze naar huis.

Uiteindelijk toch vaders even gebeld; de redder in nood! Met koptelefoon. In paniek raakte ze, smekend, in tranen; vlak voor vaders arriveerde.

En wat een opluchting is het dan, die koptelefoon.
Ze kon weer spelen, genieten…. Lekker de hort op met haar vriendin zonder die mama’s.

Eenmaal uit de speeltuin doet ze opgelucht haar koptelefoon weer af.
‘Mama, het deed echt pijn aan mijn oren de roltoeters’.